Blog po polsku

Oxford Poland constitutional crisis symposium, 9 May 2017

Pomysł konferencji zatytułowanej The Polish constitutional crisis and institutional self-defence (kryzys konstytucyjny w Polsce i samoobrona dla instytucji) był, by zebrać w Oksfordzie czołowych polskich teoretyków prawa zaangażowanych w debatę publiczną na temat obecnych wydarzeń konstytucyjnych w Polsce i pozwolić im na przedstawienie tej debaty angielskim teoretykom prawa.

Jak pisałem w Dzienniku Gazecie Prawnej kilka miesięcy temu:

Być może rozczaruje to niektórych polskich obserwatorów, ale nie podchodzimy do problemu z tezą, że któraś ze stron ma rację. Mając świadomość jak gorący jest spór toczący się w Polsce i jakie są ograniczenia polskiej debaty, wychodzimy z propozycją rozmowy na innym poziomie. Niektórych rozczaruje też prawdopodobnie, że o ile ocena legalności działań różnych postaci toczącego się dramatu będzie niewątpliwie dla naszej dyskusji istotna, nie będzie ona głównym tematem.

Świadomie zapraszamy do dyskusji wyłącznie akademików zainteresowanych teorią i filozofią prawa. Pytanie, które im zadamy brzmi następująco: czy i do jakiego stopnia działania różnych zainteresowanych stron były i są usprawiedliwione jako podjęte w obronie ważnych wartości takich jak równowaga i podział władz ? Wśród ‘zainteresowanych stron’ mamy na myśli przede wszystkim Prezydenta RP, Rząd, Sejm (nie tylko obecnej kadencji), a także sam Trybunał i poszczególnych jego sędziów (kolejność alfabetyczna). (…)

Celem oksfordzkiej konferencji o polskim Trybunale Konstytucyjnym nie będzie ani obrona, ani atak na obóz rządzący w Polsce. Z jednej strony, pomysł konferencji zrodził się z dużego zainteresowania wydarzeniami w Polsce i chęci ich zrozumienia, wychodząc poza nagłówki prasowe. Z drugiej strony, mamy ambicję zapewnić miejsce i czas na wyważoną, głęboką, lecz nie mniej przez to krytyczną, dyskusję na temat wydarzeń wokół Trybunału.

Moim zdaniem w istotnej mierze udało się ten cel osiągnąć. Jeśli chcą się Państwo o tym przekonać sami, polecam obejrzenie nagrań.

‘The Polish constitutional crisis and institutional self-defence’

The Programme for the Foundations of Law and Constitutional Government 
Faculty of Law, University of Oxford
Date: 9 May 2017
Venue: Danson Room, Trinity College, University of Oxford Continue reading “Oxford Poland constitutional crisis symposium, 9 May 2017”

The Core Issue in Miller: The Relevance of Section 1 of the 1972 Act

The legal controversy in the Miller case may now be distilled in the following way. The government argues that it has a general power to withdraw from treaties, which it certainly does. The claimants argue that the executive does not have a power to frustrate a statute, which it certainly does not. The government argues that Parliament legislated in 1972 (and afterwards) against the background of a settled practice that the power of the Crown to withdraw from treaties is untrammelled. The claimants respond that there was never such a treaty as the set of EU Treaties and hence the previous practice is irrelevant.

This paper suggests that the correct interpretation of s. 1 of the European Communities Act 1972 [‘ECA’] strengthens the government position in Miller. The paper does so by explaining the legislative choice expressed in s. 1 ECA with the aid of the clear interpretative statements made in Parliament by government representatives during the legislative work on what became the ECA.

Continue reading “The Core Issue in Miller: The Relevance of Section 1 of the 1972 Act”

Consequences of the High Court’s Reasoning in the Article 50 Judgment: EU Law-making Unlawful

Introduction

In its judgment in Miller (the Article 50 litigation), the High Court had no doubts that it was defending constitutional orthodoxy. The issue at stake was that of the limits of executive action in the international sphere when this has consequences in UK law. The Court relied on the principle that the crown cannot change law without statutory authority. John Finnis, David Feldman, as well as Mark Elliott and Hayley Hooper argued that the Court erred by an over-broad reading of the principle and in its application. Finnis framed his argument using an analogy between withdrawing from a double-taxation treaty and withdrawing from the EU Treaties. However, some may have a worry that the analogy fails because EU law has a sufficiently special status in UK law or for some more technical reason.

I show here that even if that is the case, there is another class of executive actions rendered unlawful if one accepts the High Court’s reasoning in Miller. I am referring to voting by UK ministers in the EU Council in favour of EU secondary legislation that diminishes any individual rights derived from UK or EU law. It is difficult to assess exactly how many times, on this argument, UK ministers broke UK constitutional law since the UK joined the European Economic Community (EEC) in 1973. What is not difficult to see is how staggeringly surprising is the conclusion that such law-breaking has been taking place. I neither criticise nor defend this conclusion here. My ambition is merely to develop the argument for it, applying faithfully the logic adopted by the High Court.

Continue reading “Consequences of the High Court’s Reasoning in the Article 50 Judgment: EU Law-making Unlawful”

The Supreme Court Should Not Refer to the EU Court of Justice on Article 50

One of the most discussed aspects of the forthcoming appeal in the Article 50 litigation is the issue whether the Supreme Court should make a reference to the Court of Justice of the European Union. George Peretz QC and professor Mike Wienbracke argued that it should not (or at least will not), whereas Richard Lang and professor Daniel Sarmiento argued that it should. There are, however, two arguments for why the Supreme Court should not make the reference that have not yet received adequate attention. First, establishing whether an Article 50 notification is revocable is not necessary for the Supreme Court to decide the case because the claimants ought to lose even if it is irrevocable (and not merely because both parties stipulated irrevocability). Second, even if the first argument is wrong and the case does turn on revocability, it is still the case that no UK court has a legal power to make a reference to the EU Court, because the European Communities Act 1972 does not incorporate EU law that purports to regulate withdrawal from the EU. Continue reading “The Supreme Court Should Not Refer to the EU Court of Justice on Article 50”

Na czym opiera się rządowy argument w sprawie Trybunału?

Od prawie roku zadaję sobie pytanie: na czym opiera się rządowy (i prezydencki) argument w sprawie Trybunału Konstytucyjnego? Innymi słowy: jaki jest ‘rdzeń’ (prawny, nie polityczny) sporu, który toczy się od ostatnich wyborów? Zadaje to pytanie publicznie w nadziei, że być może ktoś będzie w stanie mi pomóc i to wyjaśnić. Niestety nie czyni tego najnowszy dokument ‘w sprawie’, czyli Stanowisko Polski w sprawie zaleceń Komisji Europejskiej. Continue reading “Na czym opiera się rządowy argument w sprawie Trybunału?”

What is the Government really arguing in the Article 50 litigation? A response to Mark Elliott

The litigation on the lawfulness of any Government notification of a decision to leave the European Union without specific prior authorisation in an Act of Parliament is of high legal and political significance. It is therefore right that the submissions of the parties to that litigation are being publicly discussed, with the Government’s skeleton argument receiving most attention so far. Mark Elliott published an insightful and, to a large extent, critical comment. I believe that Elliott’s critique of the Government’s chief argument partially relies on an uncharitable interpretation of the skeleton argument and that in fact the Government’s submission is stronger than Elliott suggests. However, the Government can be criticised for not elucidating their points much more clearly.

Continue reading “What is the Government really arguing in the Article 50 litigation? A response to Mark Elliott”

TK contra Sejm: rozłam w system prawnym? Czy mamy polski Harris v Dönges?

Trybunał Konstytucyjny stwierdził (K 47/15) niezgodność z Konstytucją ostatniej nowelizacji Ustawy o Trybunale Konstytucyjnym (‘Nowelizacja’). Obóz rządzący utrzymuje, że wyrok TK jest nieważny, w szczególności ze względu na naruszenie procedury (wprowadzonej przez tę samą nowelizację, którą TK uznał za niekonstytucyjną). Można się w związku z tym spodziewać, że TK będzie kontynuował orzekanie z ‘pogwałceniem’ niekonstytucyjnej Nowelizacji, co zmusi obóz rządzący do uznania przyszłego orzecznictwa TK za bezprawne. Jest prawdopodobne, że inne sądy uznają legalność działań TK, wbrew obozowi rządzącemu. Czy oznaczać będzie to ‘rozłam’ w systemie prawnym? W skrócie: nie.

Dla teoretyka prawa obecna sytuacja w Polsce stanowi fascynujący materiał do refleksji. Naturalnie, tego typu konflikt nie jest niczym nowym w historii prawa. Teoretycy i konstytucjonaliści, jak HLA Hart czy Hans Kelsen, rozważali od dawna podobne przypadki. Nie jest moim celem, by przedstawić tutaj debatę na temat rewolucji i ciągłości systemów prawnych w całej jej zawiłości. Ograniczę się do pokazania analogii K 47/15 z głośną południowa-afrykańską sprawą Harris v Dönges z 1952 r. oraz do zarysowania teoretycznego argumentu dlaczego w żadnym z tych przypadków nie miał (nie ma) miejsca rozłam w systemie prawnym. Continue reading “TK contra Sejm: rozłam w system prawnym? Czy mamy polski Harris v Dönges?”

Report: ‘Constitutional Change in New Zealand (and a Bill of Rights for Britain?)’

On 17 February 2016, Oxford’s Programme for the Foundations of Law and Constitutional Government hosted a talk by Sir Geoffrey Palmer, former Prime Minister of New Zealand, Minister of Justice and President of the Law Commission. The talk and the subsequent discussion were devoted to the issue of the New Zealand Bill of Rights Act 1990 (‘NZBORA’) and Sir Geoffrey’s proposal for major constitutional change in New Zealand. In his comment, Professor Richard Ekins noted both the historical links between the NZBORA and the United Kingdom Human Rights Act 1998 (‘HRA’) and drew on the New Zealand experience to suggest a modest proposal for a reform of the HRA.

Continue reading “Report: ‘Constitutional Change in New Zealand (and a Bill of Rights for Britain?)’”

Limits of the Domestic Judicial Power to Disregard EU Law – Chester in Reverse

Domestic courts in the United Kingdom have a power (and a duty) to disregard EU law when it exceeds the scope of incorporation by the European Communities Act 1972. It is for UK courts to determine whether any particular measure is within the scope of incorporation or not. The contrary view on this matter, taken by the Court of Justice of the European Union (from the perspective of EU law), does not affect this conclusion. This, in brief, is the argument I advance in a new paper. However, given the current Government’s designs – in my view not strictly necessary – to affirm that UK courts have such a power, even those who disagree with my starting point should be interested in the proper scope of the domestic judicial power to disregard EU law and whether the law as it is now already provides limitations on that power. I believe that it does. At least part of the answer has been suggested by Lord Mance in Chester (in a somewhat different context) and this is an analogy that I will explore. Continue reading “Limits of the Domestic Judicial Power to Disregard EU Law – Chester in Reverse”

O wstrzemięźliwości Trybunału Konstytucyjnego w sprawie o wyborze sędziów TK

Jak się dziś dowiedzieliśmy, Trybunał Konstytucyjny umorzył postępowanie w sprawie z wniosku grupy posłów PO o zbadanie konstytucyjności dziesięciu uchwał Sejmu: pięciu (z 25 listopada 2015 r.) deklarujących nieważność wyboru sędziów TK przez Sejm poprzedniej kadencji oraz pięciu (z 2 grudnia 2015 r.) o wyborze nowych sędziów TK. Postanowienie TK (U 8/15), którego lekturę polecam, jest przekonywające. Zgłoszone głosy odrębne (w tym głos Prezesa TK, sędziego Andrzeja Rzeplińskiego), mówiąc oględnie, przekonywające nie są. Muszę przyznać, że jestem pozytywnie zaskoczony zarówno treścią Postanowienia, jak i samym faktem, że siedmiu sędziów TK wykazało się godną podziwu wstrzemięźliwością. Wstrzemięźliwością, która swoiście przystoi urzędowi sędziego. Wstrzemięźliwością, która uzasadnienie znajduje w tym, że władza sądów ma prawne granice oraz że brak ustrojowej nadrzędności Sejmu nie pociąga za sobą nadrzędności sądów. Continue reading “O wstrzemięźliwości Trybunału Konstytucyjnego w sprawie o wyborze sędziów TK”