Gdyby ten de facto najbardziej wolny rynek został zamknięty w ramach jakiegoś superpaństwa, to trudno się spodziewać polepszenia sytuacji.

Jeśli chodzi o liberalizację i powstanie tego organizmu jako jej konsekwencję to dochodzę do wniosku, że musimy rozróżnić liberalizację instytucjonalną (IMF, GATT-WTO, EU, etc.) od dobrowolnej liberalizacji na podstawie umów bilateralnych lub w ogóle bez żadnych umów. Wydaje mi się, że tylko ten pierwszy rodzaj liberalizacji prowadzi do zastępowania “anarchii” nowym, międzynarodowym porządkiem prawno-gospodarczym, z którego hipotetycznie mógłby wyłonić się nowy twór o charakterze państwowym lub quasi-państwowym.

W pełni zgadzam się z Twoim wnioskiem, że federacja ogólnoświatowa będzie raczej tak samo ograniczała wolny rynek jak państwo narodowe. Ale paradoksalnie, cytowani przez Ciebie autorzy mają sporo racji. Jeśli powstanie taki organizm (choć nie do końca uważam, że będzie to państwo – raczej mniej lub bardziej rozbudowany system prawny zaakceptowany przez państwa narodowe), to właśnie dlatego, że następuje liberalizacja gospodarcza w stosunkach międzynarodowych.

Wydaje mi się bezsporne to, że w skali międzynarodowej (nazwijmy to przestrzenią między albo ponad państwami) jest więcej swobody gospodarczej niż w poszczególnych państwa. W biznesie międzynarodowym mamy większą swobodę kontraktową (patrz: międzynarodowe prawo prywatne) niż w transakcjach w ramach jednego systemu prawnego. Międzynarodowym rynkiem walutowym rządzą popyt i podaż a państwa mogą oddziaływać na kurs tylko stając się aktywnym graczem rynkowym, a nie organizatorem tego rynku. Międzynarodowy rynek finansowy jest w ogóle w zasadzie poza zasięgiem państw.
Ta sytuacja niesie jednak dużo zagrożeń dla państw jako struktur naturalnie broniących swojej konstrukcji. Coraz więcej jest poza kontrolą. Z perspektywy państwa narzucającego porządek prawny to zgoda na istnienie sił, które ten porządek (państwo) mogą zniszczyć. Widać to każdorazowo, gdy gdzieś na świecie dochodzi do kryzysu walutowego. Od razu krytykuje się siły rynkowe, czyli korporacje, fundusze, inwestorów, spekulantów itd. Krytykuje się też MFW, ale przede wszystkim dlatego, że robi za mało, albo nie tak, jak powinien. I w obu tych krytykach jest trochę prawdy. Siła międzynarodowego rynku finansowego jest potężna.
Naturalna jest więc tendencja dogadywania się państw w celu ograniczania zagrożeń dla ich egzystencji. A jak można ujarzmić ten niebezpieczny (dla nich) wolny rynek? Wprowadzając uregulowania międzynarodowe. A to już przecież początek państwowości w skali globalnej. I kółko się zamyka. Liberalizujemy stosunki między państwami, aby potem ograniczyć swobodę na wyższym poziomie.

Problem z tego rodzaju rozważaniami a priori polega na tym, że pojęcia, które stosujemy mogą nie być adekwatne w przyszłości do tego, co nimi opisujemy. Zanim dojdziemy do stanu opisywanego przez Hayeka może dojść do przewartościowania kategorii państwa i federacji. Czyli tak naprawdę nie wiemy, co faktycznie będzie oznaczało państwo globalne. Jeśli proces rozdziału federalnych i regionalnych (a nawet lokalnych) centrów decyzyjnych będzie postępował szybciej to może się okazać, że w dobie światowej federacji będzie już tego państwa w państwie znacznie mniej. A więcej wolnego rynku. Choć to chyba raczej mrzonka ;-)