Oczywiście tak, tylko trzeba pamiętać, że te przewidywania mają charakter jakościowy, nie ilościowy (bo to już jest wróżenie z fusów lub ze szklanej kuli, jak kto woli).

Właśnie o takim rodzaju przewidywania pisałem (a może faktycznie ekonomia nie jest o zgadywaniu i wróżeniu ze szklanej kuli, ale o wyjaśnianiu procesów i wskazywaniu na prawidłowości).

Wracając do przykładu kryzysu – ekonomia może podać nam cały szereg warunków “jeżeli … to …”, ale problem polega na tym, że nie dysponujemy wiedzą, którą moglibyśmy wykorzystać jako poprzednik tej implikacj.

Tak, potrafi. O tym jakie będą efekty kontroli cen w Wenezueli było wiadomo gdy tylko Chavez je wprowadził. O skutkach istnienia płacy minimalnej też nie ma co specjalnie dyskutować. Problemem jest zazwyczaj dokładnie zmierzenie efektu, a nie określenie jego natury.

Słuszna uwaga. Nagle dochodzimy do sytuacji, że ekonomia jest jedyną nauką, od której wymaga się żeby przewidywała dosłownie wszystko, podczas gdy wobec pozostałych nauk nasze wymagania są znacznie skromniejsze.

Statystyka, czy historia w ogóle jest nam bardzo pomocna, tylko musimy pamiętać, że statystycznie da się udowodnić największą nawet bzdurę, tylko teoria pozwala nam właściwie oceniać dane. Oczywiście między danymi empirycznymi a teorią jest sprzężenie zwrotne, bez doświadczenia żadnej teorii byśmy nie stworzyli.

Przecież żadna nauka nie przewiduje przyszłości. Co najwyżej stara się przewidzieć efekt kontrolowanych eksperymentów i potem znaleźć zastosowanie dla tak ograniczonej wiedzy. Ekonomia nie różni się pod tym względem od nauk przyrodniczych.

Zresztą – na cholerę komu historia?